شوریده دلان

مادامى که سيب با چوب باريکش به درخت متصل است،همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند،باد طراوتش ميدهد،آب رشدش ميدهد،و آفتاب به آن پختگى و کمال ميبخشد،اما به محض منقطع شدن از درخت و جدايى از اصل،آب آن را مي گنداند،باد پلاسيده اش ميکند،و آفتاب آن را پوسانده و طراوتش را ميگيرد؛براى ما آدمها تا وقتى در مسير بندگى قدم بر ميداريم چون دست ودلمان به ريسمان خدا گره خورده است ،هر اتفاقى در زندگى رشدمان خواهد داد وحتى زمين خوردن ها و افتادنها، مقدمه صعود و تعالى بزرگروح مان خواهد شد وبر عکس وقتى از خدا دور بيفتيم ،هر داشتنى فقر و هر فرازى، فرودى عميق است...پس شوریده دلان ...

این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل منآن تجلی که به عشق است و جلالست و جمالو آن ندانیم که خود چیست تو آنی گل مناز صلای ازلی تا به سکوت ابدییک دهن وصف تو هر دل به زبانی گل مناشک من نامه نویس است وبجز قاصد راهنیست در کوی توام نامه رسانی گل منگاه به مهر عروسان بهاری مه منگاه با قهر عبوسان خزانی گل منهمره همهمه گله و همپای سکوتهمدم زمزمه نای شبانی گل مندم خورشید و نم ابری و با قوس قزحشهسواری و به رنگینه کمانی گل منگه همه آشتی و گه همه جنگی شه منگه به خونم خط و گه خط امانی گل منسر سوداگریت با سر س شوریده دلان ...